Tradukenda:
Zusammenfassung
Titel: Erziehung zu einem weltweitem Bewusstsein durch Esperanto
Thema: Sprachen im kulturübergreifenden Unterricht
Typ: Präsentation
Verfasser: Kobayashi Tsukasa
Zusammenfassung: Die schnelle Erlernbarkeit des Esperanto wurde schon vor 74 Jahren in einer Konferenz des Völkerbundes festgestellt, aber sie erhält ihre wahre Bedeutung im gegenwärtigen Zeitalter der internationalen Kommunikation. Fremdsprachen sind zu schwer erlernbar für normale Menschen, ob es sich nun um Asiaten handelt, die europäische Sprachen lernen oder Europäer, die Chinesisch lernen. Andererseits verlangt das weltweite Wachstum von Problemen nach Ausbildung und Weiterbildung durch Sprache. Dies ist die Bestimmung von Esperanto. Nicht als offizielle Sprache für zwischenstaatliche Angelegenheiten, sondern als Sprache der Bürger. Es stellt ein besonders wichtiges Mittel zur Erwachsenenbildung dar, deren Klientel immer weiter wächst und gibt etwas Lebenwertes, für die, denen das Leben nur noch wenig wert ist. Esperanto hat in Japan bereits eine bedeutende Rolle in der interkulturellen Bildung gespielt.
Quelle: "Al lingva demokratio - Aktoj de la Nitobe-Simpozio de Internaciaj Organizaĵoj Prago, 20-23 julio 1996", UEA , 1998
'Artikolo'
(2,25 paĝoj A4)
sed ankaŭ celante edukadon por ĉiuj lernantoj dum tutvivdaŭro. Antaŭ 74 jaroj, en 1922,
Internacia Konferenco pri Esperanto en Lernejoj okazis en la Palaco de Ligo de Nacioj en
Ĝenevo, kies sekretariaro, D-ro Nitobe kaj aliaj, ĵus preparis raporton pri la sama temo. La
konferencon partoprenis cento da instruistoj kaj profesoroj el 28 landoj.
lernos pli kuraĝe kaj pli sperte kiam oni jam sukcesis pri la unua. Anstataŭ perdigi tempon, la
instruado de Esperanto ŝparus tempon por instrui fremdajn lingvojn;
lernantoj komprenis ke oni devas akcepti alian kulturon.
kompare kun la nuna situacio. La Konferenco estis certe tro frua, de nuna vidpunkto.
vizitas eksterlandon. En la 1994-a jaro, ĉirkaŭ 10 procentoj de la tuta japana loĝantaro vojaĝis
eksterlanden (precize 13,579,000 japanoj!). Pro la plimultiĝo de satelitoj, oni facile povas rigardi
la programaron de eksterlanda televido translandlime. Kaj pro la disvolviĝo de la komputilo,
Internet (Interreto) tre rapide disvastiĝas.
Oni ja reale komprenas ke la mondo tergloba estu la unusola. Sed la lingva baro obstine staras
antaŭ ni same kiel en la epoko de Babelturo. Nur la elitoj inteligentaj en multaj landoj povos uzi
la oficialajn lingvojn uzatajn en Unuiĝintaj Nacioj (ekzemple la anglan) kiel la internacian
lingvon. Tamen tiuj lingvoj estas tro malfacile lerneblaj por ne-inteligentaj homoj, azianoj aŭ
afrikanoj. Tio estus tute sama sento kiam eŭropanoj lernas ĉinajn literojn ideogramajn. Ĉu vi
havas kuraĝon lerni 3000 ĉinajn literojn? Se oni devus elekti unu solan internacian komunan
lingvon laŭ la tutmonda uzantaro de ĝi kiel gepatran lingvon, ĉiuj popoloj devus lerni la ĉinan
lingvon. Tio estus terura afero por la eŭropanoj. Konsideru: tute samaj estas la oficialaj lingvoj
de UN por ne-inteligentaj homoj, azianoj aŭ afrikanoj. Se mi rigardas ĉirkaŭ 200 personojn
najbarajn en mia vilaĝo, neniu povas paroli oficialan lingvon de UN.
la nombro de loĝantoj; disrompo de la ĉirkaŭaĵo, polucio, dezertiĝo; aidoso, bova spongeca
encefalopatio (frenezbova malsano); energio (kontrolo por atom-energio, petrolo, ktp); manko de
manĝaĵoj, malsato; batalado inter gentoj aŭ religioj; perdiĝo de la vivcelo, psikologia malriĉiĝo.
plilongiĝis. Nature pliaĝuloj jam ne laboradas post emeritiĝo. La proporcio de pliaĝuloj estas
nuntempe ĉirkaŭ 15 procentoj de la tuta loĝantaro en la progresintaj landoj. Ĝi atingos 30
procentojn en 2050. Kiel oni prizorgos tiujn pliaĝulojn kiuj okupas trionon el la loĝantaro
tutmonda, tio estas tre grava problemo.
okazos ĉefe en Azio kaj Afriko.
jaro 2000. Tio signifas ke unu el 100 personoj estos infektita. Ĉiutage, novaj 7500 infektitoj
aperas, laŭ la Monda Organizo de Sano.
kontraŭbatali tiujn problemojn. Se oni parolus unu komunan lingvon, la edukado kaj klerigo
fariĝus ege facilaj, kaj plue multaj volontuloj en la mondo povus kontribui por tia edukado kaj
klerigo per unu komuna lingvo. Tio estos certe granda helpo al UN inkluzive de Unesko kaj
MOS, ĉar la malmultaj laborantoj en tiuj organizaĵoj sole ne povos solvi la problemojn
grandiozajn.
Eble ili respondus “jes”, kvankam UN neniam deklaris ke Koka-kolao estas unu el la kvin
oficialaj trinkaĵoj de UN.
trinkaĵon Koka-kolao. Tial, la rolo de UEA estas ne la peto pri akcepto de Esperanto kiel la
oficiala lingvo en UN: ĝi devus esti la skuo al UN aŭ Unesko, pro kiu UN aŭ Unesko rekomendu
lernadon de Esperanto al ĉiuj popoloj en la mondo, kaj helpus disvastigon de Esperanto
mondskale.
civitana lingvo. Se Esperanto disvastiĝos sufiĉe inter popoloj, tiam nature Esperanto kreskos al la
inter-nacia aŭ inter-registara lingvo. Antaŭ cent jaroj, esperantisto estis nur unusola, Zamenhof,
en la mondo, tamen nun miliono da esperantistoj troviĝas en la mondo. Post cent jaroj, certe la
plejmulto de la popoloj estos esperantistoj, mi kredas.
esti alirebla al ĉiu, ĉiam kaj ĉie. Por tiu celo, Esperanto-kurso estas tre oportuna. Ĝi donas al la
lernantoj internacian pensmanieron. Ekster tiu vidpunkto, oni ne povas kontraŭbatali la
suprediritajn gravajn problemojn. Ni estas nek politikistoj nek ministroj, do kiamaniere oni
povos kantraŭbatali tiujn problemojn krom tra edukado kaj klerigo per la lingvo?
19 milionoj da rifuĝintoj, perdas la celon de sia vivo. En japana lingvo oni uzas la vorton ikigai
por la celo de la vivo aŭ valoro de vivo. Por redoni ikigai al tiuj homoj, Esperanto estas certe
utila, ĉar ni observis multajn personojn kiuj gajnis sian ikigai per Esperanto kiel s-ro AKITA Uĵaku
(1883-1962), japana fama dramaturgo, kiu rezignis sinmortigon trovinte Esperanton.
komuna lingvo estas nepre necesa. Kaj la rolo de Esperanto estu ŝanĝi la socion aŭ personon pli
bonen per klerigo uzante sian lingvan forton. Per klerigo la socio aŭ homaro certe pliboniĝos. D-
ro Zamenhof deziris ke Esperanto estu la realigilo de intergenta frateco kaj justeco en la mondo
per reciproka interkompreniĝo.
1940) kaj HASEGAWA Teru (plumnome Verda Majo; 1912-1946) ambaŭ estis japanaj esperantistoj.
Ili lernis Esperanton en la tridekaj jaroj kaj sciis la veran fakton pri la japana invado kontraŭ
Ĉinio dum la Pacifika Milito pere de Esperanta korespondado. Ili batalis sole kontraŭ la japana
registaro. S-ro Saitô eldonadis gazetojn en kiuj li kritikis, sub la nomo de lingva imperiismo, la
perfortan uzadon de la japana lingvo en japanaj kolonioj. Li asertis ke ne-inteligentaj
proletaranoj ne povos lerni malfacilan fremdlingvon, tial ili devos lerni Esperanton. F-ino
Hasegawa edziniĝis kun ĉina esperantisto s-ro Liu Ren kaj iris al Ĉinio, tiam malamika lando
kontraŭ Japanio. Íi elsendis per ĉina radio sian propagandon al japanaj soldatoj batalantaj en
Ĉinio, uzante japanan lingvon kiel jene: “Forĵetu viajn pafilojn! La venko de Ĉinio en tiu ĉi
milito signifas ne nur liberigon de la ĉina nacio, sed ankaŭ tiun de ĉiuj premataj popoloj en la
Ekstrema Oriento inkluzive la japanan.”
Kelkaj libroj pri Auschwitz, Hiroŝimo, Vjetnamio kaj Jugoslavio estis tradukitaj japanen el
Esperanta eldono. Nur per tiuj libroj, ni povis scii la faktojn.
suferadis pro multaj piedo-katenoj kaj diskriminacio. Markso (1818-1883) deziris liberigi la
homaron el ekonomia kateno. Freŭdo (1856-1939) volis liberigi la homaron el senkonscia kateno.
Lazaro Ludoviko Zamenhof (1859-1917), la kreinto de Esperanto, deziris liberigi la tutan
homaron el lingva kateno. Franca verkisto, Nobel-premiito, Romain Rolland (1866-1944) diris
“Esperanto estas la armilo por liberigi la homaron.”
per perforta revolucio aŭ milito. Rusa novelisto Lev Tolstoj (1828-1910) skribis “Lernado de
Esperanto kaj ĝia disvastiĝo sendube . . . helpas al kreo de la Dia Regno, la plej ĉefa kaj sola
destino de la homa vivo.”
Originala Dokumento